Η οικονομία της Κίνας παραμένει ένας από τους βασικούς κινητήρες της παγκόσμιας ανάπτυξης, ωστόσο το σημερινό αναπτυξιακό της μοντέλο αντιμετωπίζει ολοένα και μεγαλύτερες προκλήσεις, σύμφωνα με ανάλυση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ).
Όπως επισημαίνει το Ταμείο, η κινεζική οικονομία επέδειξε αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα τα τελευταία χρόνια, παρά τα πολλαπλά εξωτερικά και εσωτερικά σοκ. Η ανάπτυξη διαμορφώθηκε στο 5% το 2025, ενώ για το 2026 προβλέπεται ρυθμός ανάπτυξης 4,5%, ελαφρώς υψηλότερος από προηγούμενες εκτιμήσεις.
Ωστόσο, σύμφωνα με το ΔΝΤ, η οικονομική δυναμική της Κίνας εξακολουθεί να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις εξαγωγές και τη δημοσιονομική στήριξη, ενώ η εσωτερική κατανάλωση παραμένει σχετικά αδύναμη.
Το ΔΝΤ σημειώνει ότι η αδύναμη εγχώρια ζήτηση οφείλεται σε μια σειρά παραγόντων, με σημαντικότερο τη μακροχρόνια κρίση στον τομέα των ακινήτων, η οποία έχει επηρεάσει αρνητικά την εμπιστοσύνη των καταναλωτών. Παράλληλα, το σχετικά περιορισμένο σύστημα κοινωνικής προστασίας οδηγεί πολλά νοικοκυριά στο να αποταμιεύουν περισσότερο αντί να καταναλώνουν.
Η κατάσταση αυτή έχει δημιουργήσει αποπληθωριστικές πιέσεις, ενώ καθιστά την ανάπτυξη ολοένα και πιο εξαρτημένη από την εξωτερική ζήτηση.
Σύμφωνα με την ανάλυση του ΔΝΤ, η Κίνα δεν μπορεί να βασίζεται επ’ αόριστον στην αύξηση των εξαγωγών για να στηρίζει την ανάπτυξή της. Για τον λόγο αυτό, η στροφή προς ένα μοντέλο ανάπτυξης που βασίζεται περισσότερο στην κατανάλωση αποτελεί την κύρια στρατηγική πρόκληση για τα επόμενα χρόνια.
Το Ταμείο προτείνει ένα ευρύτερο πακέτο οικονομικών πολιτικών που θα ενισχύσουν τη ζήτηση και θα εξισορροπήσουν την οικονομία. Μεταξύ άλλων, συστήνει πιο ισχυρή δημοσιονομική τόνωση, σε συνδυασμό με χαλαρότερη νομισματική πολιτική και μεγαλύτερη ευελιξία στην ισοτιμία του νομίσματος.
Παράλληλα, το ΔΝΤ εκτιμά ότι θα πρέπει να αλλάξει και η κατανομή των δημόσιων δαπανών, με μικρότερη έμφαση στις μεγάλες δημόσιες επενδύσεις και τις βιομηχανικές επιδοτήσεις και μεγαλύτερη ενίσχυση της κοινωνικής πολιτικής.
Κεντρικό στοιχείο της στρατηγικής αυτής είναι η ενίσχυση των κοινωνικών παροχών, όπως η υγειονομική περίθαλψη, οι συντάξεις, τα επιδόματα ανεργίας και τα προγράμματα κοινωνικής βοήθειας.
Σύμφωνα με έρευνα του ΔΝΤ, η αύξηση των κοινωνικών δαπανών, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές, θα μπορούσε να οδηγήσει σε σημαντική άνοδο της κατανάλωσης τα επόμενα χρόνια.
Παράλληλα, το Ταμείο προτείνει μεταρρυθμίσεις στο σύστημα hukou, το οποίο διαχωρίζει τους πολίτες σε αστικούς και αγροτικούς κατοίκους και περιορίζει την πρόσβαση πολλών μεταναστών εργαζομένων σε κοινωνικά δικαιώματα στις μεγάλες πόλεις.
Το ΔΝΤ υπογραμμίζει ότι η αναδιάρθρωση του κινεζικού μοντέλου ανάπτυξης δεν αφορά μόνο την ίδια τη χώρα αλλά και την παγκόσμια οικονομία.
Η Κίνα συμβάλλει περίπου στο 30% της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης, γεγονός που σημαίνει ότι μια πιο ισορροπημένη κινεζική οικονομία, με μεγαλύτερη έμφαση στην κατανάλωση, θα μπορούσε να οδηγήσει σε πιο σταθερή και βιώσιμη ανάπτυξη σε παγκόσμιο επίπεδο.
