Γιατί η Κίνα διστάζει να μπει σε συνομιλίες για τα πυρηνικά με ΗΠΑ και Ρωσία

Σχετικά Άρθρα

Οι σημαίες της Κίνας, των ΗΠΑ και της Ρωσίας σε τραπέζι διαπραγματεύσεων, σε εικονογράφηση για τον διάλογο γύρω από τους πυρηνικούς εξοπλισμούς. Εικόνα δημιουργημένη με τεχνητή νοημοσύνη.
Οι σημαίες της Κίνας, των ΗΠΑ και της Ρωσίας σε τραπέζι διαπραγματεύσεων, σε εικονογράφηση για τον διάλογο γύρω από τους πυρηνικούς εξοπλισμούς. Εικόνα δημιουργημένη με τεχνητή νοημοσύνη.
Κίνα

Στη Σεντζέν, οι τρεις χώρες δεσμεύτηκαν να συζητήσουν τη μείωση του πυρηνικού κινδύνου. Το ερώτημα είναι αν ο διάλογος μπορεί να οδηγήσει σε συμφωνία για οπλοστάσια που διαφέρουν σημαντικά σε μέγεθος.

Η συνάντηση του Σι Τζινπίνγκ, του Ντόναλντ Τραμπ και του Βλαντίμιρ Πούτιν στη Σεντζέν, στις 19 Νοεμβρίου, άνοιξε τον δρόμο για τριμερή διάλογο σχετικά με τον πυρηνικό κίνδυνο. Σύμφωνα με την κοινή διακήρυξη που δημοσίευσε το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών, οι τρεις ηγέτες συμφώνησαν να συζητήσουν τρόπους μείωσης του κινδύνου και αποτροπής της διάδοσης των πυρηνικών όπλων. Στο κείμενο δεν προβλέπονται αριθμητικά όρια για τις πυρηνικές κεφαλές. 

Το χάσμα ανάμεσα στα τρία οπλοστάσια

Μία ημέρα μετά τη συνάντηση, ο Τραμπ αναφέρθηκε δημόσια στην ταχεία επέκταση του κινεζικού οπλοστασίου. Το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (SIPRI) εκτιμά ότι η Κίνα διαθέτει περίπου 620 πυρηνικές κεφαλές και ότι το οπλοστάσιό της μεγαλώνει ταχύτερα από εκείνο οποιασδήποτε άλλης χώρας. Οι ΗΠΑ και η Ρωσία εξακολουθούν να διαθέτουν από αρκετές χιλιάδες κεφαλές η καθεμία. 

Αυτή η διαφορά εξηγεί μεγάλο μέρος της κινεζικής επιφυλακτικότητας. Ένα κοινό ανώτατο όριο κοντά στο σημερινό μέγεθος του κινεζικού οπλοστασίου θα απαιτούσε πολύ μεγαλύτερες μειώσεις από την Ουάσιγκτον και τη Μόσχα. Ένα υψηλότερο όριο θα έδινε στο Πεκίνο περιθώριο να συνεχίσει την αύξηση των κεφαλών του. Ακόμη και αν οι τρεις χώρες συμφωνούσαν ότι χρειάζεται περιορισμός, θα έμενε να καθορίσουν ποιες κεφαλές θα μετρούν, ποιες πληροφορίες θα ανταλλάσσουν και πώς θα ελέγχουν την τήρηση των δεσμεύσεων. 

Τι μπορεί να προκύψει από τον διάλογο

Η συζήτηση έχει αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία μετά τη λήξη της New START τον Φεβρουάριο του 2026. Η συνθήκη περιόριζε τις αναπτυγμένες στρατηγικές πυρηνικές δυνάμεις των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Το Πεκίνο χαρακτήρισε τη λήξη της λυπηρή, ενώ έχει αντισταθεί στις εκκλήσεις να συμμετάσχει σε επίσημες πολυμερείς διαπραγματεύσεις για τον περιορισμό των εξοπλισμών. 

Το πρώτο βήμα μετά τη Σεντζέν θα μπορούσε να αφορά μέτρα όπως δίαυλοι επικοινωνίας σε μια κρίση ή έγκαιρη ενημέρωση για πυραυλικές δοκιμές. Μια συμφωνία σε αυτά τα ζητήματα θα μπορούσε να μειώσει τον κίνδυνο παρερμηνείας μιας κίνησης. Η δυσκολότερη συζήτηση, για αριθμητικά όρια και επαλήθευση, θα απαιτούσε από τις τρεις κυβερνήσεις να συμφωνήσουν πώς θα ληφθεί υπόψη η σημερινή διαφορά μεγέθους των οπλοστασίων τους.

Newsroom