Loading...
You are here:  Home  >  ΑΠΟΨΕΙΣ & ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ  >  Current Article

Αμερικανικό δίπολο στα χρόνια του τσαγιού

  /   29/10/2013  /   Σχόλια

κίνημα τσαγιού

Όπως είναι γνωστό, το θρίλερ της διακοπής λειτουργίας της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ που άφησε μετέωρους 800.000 δημοσίους υπαλλήλους λόγω άρνησης ψήφισης του προϋπολογισμού από τους Ρεπουμπλικανούς, φαίνεται να μετατέθηκε για τον Φλεβάρη του 2014 προκαλώντας προσωρινή ανακούφιση στο διεθνές σύστημα. Στον απόηχο της ανάλυσης για τα τεκταινόμενα στην Αμερική μία φαίνεται να είναι η αναφορά-θεματική που δεν μπορεί να παραλείψει κανένας: την κριτική στο κίνημα του τσαγιού (tea party movement), καθώς μέσω αυτού του ρεύματος είναι που εκφράστηκε η σκληρή στάση του Ρεπουμπλικανικού κόμματος εναντίον της πολιτικής βούλησης να αυξηθεί το όριο δανεισμού, προκειμένου να καλύψει το κράτος τις ανάγκες του.

kinima tsagiouΤο κίνημα του τσαγιού, που χρονικά δραστηριοποιείται από το 2009 ως άμεση αντίδραση στις στρατηγικές του Ομπάμα (διάσωση τραπεζών, εθνικό σύστημα υγείας κτλ) και της οικονομικής κρίσης, πολιτικά εκφράστηκε μέσω του Ρεπουμπλικανικού κόμματος αλλά όχι στην λογική της ενίσχυσης του τελευταίου αλλά της πλήρους αναθεώρησης του. Ίσως οι μετριοπαθείς συντηρητικοί Ρεπουμπλικάνοι πίστευαν ότι θα μπορούσαν να απορροφήσουν την ξέφρενη δυναμική του ετερόκλητου κινήματος αγανακτισμένων και να ενισχύσουν την εκλογική τους βάση, αλλά στη πορεία διαψεύσθηκαν πανηγυρικά. Σήμερα φτάσαμε να μιλάμε για Tea Party Ρεπουμπλικάνους και απλούς Ρεπουμπλικάνους, σε μια ρήξη που προμηνύεται θυελλώδης. Τα κύρια χαρακτηριστικά του κινήματος του τσαγιού θα λέγαμε ότι είναι τα εξής:

 

  1. Έχει καθαρά κοινωνικό χαρακτήρα, δεν είναι πολιτικό κόμμα. Αναφερόμαστε σε ένα ανομοιογενές μείγμα δυσαρεστημένων Ρεπουμπλικάνων, αγανακτισμένων ανεξάρτητων, υποκειμενικών ερμηνευτών του Αμερικανικού συντάγματος, παλαιοφιλελεύθερων, νεοφιλελεύθερων, ελευθεριακών (με την αμερικανική έννοια του όρου libertarian) και αναρχοκαπιταλιστών κυρίως. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν μεγάλες ιδεολογικές διαφορές μεταξύ τους, φαίνεται πως συναίνεσαν κοινωνικά υπό το βάρος της οικονομικής κρίσης και συμφώνησαν στα εξής: να πολεμήσουν την υψηλή φορολογία, να διαγραφεί το εθνικό χρέος, να μειωθεί το έλλειμμα του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού, να μειωθεί το μέγεθος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, να προστατευτούν οι ελεύθερες αγορές από την κυβερνητική πολιτική και να υπάρξει συμμόρφωση στις επιταγές του συντάγματος των ΗΠΑ.
  2. Οι πολίτες αυτοί είναι οργανωμένοι  σε εκατοντάδες οριζόντιες ομάδες (groups) ανά πολιτεία. Δεν υπάρχουν επίσημες κεντρικές δομές και ιεραρχία και κάθε ομάδα προωθεί τη δική της ατζέντα και έχει τους δικούς της αντιπροσώπους. Το μόνο που ενώνει όλες αυτές τις ετερόκλητες ομάδες είναι η συμφωνία τους σε μια συντηρητική δημοσιονομική πολιτική και περιορισμό των ομοσπονδιακών εξουσιών. Αμιγώς οικονομικά και κοινωνικά θέματα αποφεύγεται να θιχτούν γιατί υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των ομάδων. Ειδικότερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι πολύ συνηθισμένο το φαινόμενο, την ίδια στιγμή που κάποιος υποστηρικτής της κίνησης θα τάσσεται υπέρ της οπλοκατοχής, της παγκοσμιοποίησης, των στρατιωτικών επεμβάσεων, του χριστιανικού συντηρητισμού και κατά των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, των παράνομων μεταναστών ή ακόμα και των έγχρωμων, κάποιος ομοϊδεάτης του να εκφράζει ακριβώς τις αντίθετες απόψεις στα προαναφερθέντα ζητήματα.
  3. Βάσει στατιστικών κάνουμε λόγο κυρίως για λευκούς της μεσαίας αστικής τάξης, έγγαμους, με δυσανάλογα ποσοστά άνω των 45, μορφωμένους πάνω από τον μέσο όρο και ευκατάστατους. Ηγετικές φυσιογνωμίες του κινήματος όπως η Sarah Palin, Ron Paul κτλ έχουν υπάρξει κατά καιρούς αλλά δεν είναι καθολικά αποδεκτοί από τους υποστηρικτές-ακτιβιστές οι οποίοι και προτιμούν όπως προείπαμε να μένουν ακέφαλοι και χωρίς κεντρική ιδεολογική γραμμή. Μερικές ομάδες έχουν αναδείξει συστηματικά δικούς τους αιρετούς πολιτικούς αντιπροσώπους σε κάποιες πολιτείες, ως φωνή τους, στη Βουλή των Αντιπροσώπων εκτοπίζοντας σημαντικό αριθμό επίσημα υποστηριζόμενων Ρεπουμπλικάνων.

Tea Party CapitolΘα ήταν ορθότερο να πούμε ότι δεν υπάρχει απλώς ένα μέτωπο μάχης στο κλασσικό δίπολο Ρεπουμπλικάνοι-Δημοκρατικοί που γιγαντώθηκε με την μεταρρύθμιση Ομπάμα στον χώρο της υγείας. Υπάρχει μια εξίσου σφοδρή σύγκρουση Ρεπουμπλικάνων και νεοσυντηρητικών των Tea Parties σε μια προσπάθεια ιδεολογικού ελέγχου και χειραγώγησης του δεξιού πολιτικού χώρου με απρόβλεπτα αποτελέσματα. Στα παραπάνω ας προστεθεί και η παρατήρηση ότι από το 2010 και μετά υπάρχει και διχασμός εντός της ίδιας της δεξαμενής σκέψης των ακτιβιστών του κινήματος του τσαγιού: η επικρατούσα συνιστώσα που κινείται εντός Ρεπουμπλικανικού κόμματος με τη λογική του «δούρειου ίππου» προώθησης νεοσυντηρητικών («Ρηγκανικών») κοινωνικοοικονομικών αντιλήψεων όπως την περιγράψαμε ήδη, εναντίον της μειοψηφικής συνιστώσας που πιστεύει στην κοινωνική δράση, τηρώντας πολιτική ουδετερότητα και διεκδικώντας μείωση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και παρέμβασης στην ελεύθερη αγορά και κοινωνία.

Πλέον θα λέγαμε ότι το πραγματικό συνδετικό στοιχείο των ακτιβιστών του κινήματος είναι ένας ψυχολογικός φόβος που η χρηματοπιστωτική κρίση γέννησε, να μην οδηγηθεί σε παρακμή η μέση τάξη. Δεν καλοβλέπουν τις οικονομικές ελίτ αλλά θεωρούν ότι η αναγκαστική σύμπλευση τους με αυτές, έστω προσωρινά, είναι ο μόνος τρόπος να διασώσουν τα κοινωνικά και οικονομικά κεκτημένα τους. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση με τις πολιτικές υψηλής φορολόγησης, την στήριξη χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων και την αυξανόμενη παρέμβαση της στην αμερικανική οικονομία αποτελεί πρωταρχικός εχθρός καθώς περιορίζει τις οικονομικές ελευθερίες τους. Όλη η οργή και η αγανάκτηση διοχετεύεται στον αγώνα κατάργησης «σοσιαλιστικών» κατ’ αυτούς μεταρρυθμίσεων που είναι ξένες ως προς το πνεύμα του αμερικανικού συντάγματος και της ηθικής αξίας της εργασίας βάση της οποίας γαλουχήθηκαν ως γενιά.

Είναι άστοχο να προσεγγίσουμε ένα τόσο παράδοξο κίνημα με ευρωπαϊκούς πολιτικούς όρους. Η Αμερικανική πολιτική σκέψη έχει διαφορετική αφετηρία από την δική μας, βασίζεται σε άλλους αξιακούς κώδικες και έχει διαφορετικό τρόπο σύλληψης της οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας. Υπό μια έννοια πολλοί Αμερικανοί ανήκουν στο Tea Party και κανένας ταυτόχρονα δεν συμφωνεί πλήρως με τις θέσεις του. Μέλλει να δούμε πως θα εξελιχθεί αυτή η ιδιότυπη θεσμική και πολιτική κρίση που σίγουρα θα μας απασχολήσει ξανά σε κάποιους μήνες.

 

 

  • ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ

    • ΠικετίΠικετί: Η Γερμανία δεν έχει αποπληρώσει ποτέ τα χρέη της
      Ο σούπερσταρ Γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί κατακεραύνωσε τη στάση της Γερμανίας απέναντι στο χρέος, σε μια ιδιαίτερα επιθετική συνέντευξη στη Die Ziet. DIE ZEIT: Θα πρεπε εμείς οι Γερμανοί να χαιρόμαστε που η Γαλλία έχει ευθυγραμμιστεί με τη Γερμανία στο δόγμα της λιτότητας; Τομά Πικετί: Βεβαίως και όχι. Αυτό δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να [...]
    • Aaron SwartzΡέκβιεμ στον Aaron Swartz, τον 'Τσε Γκεβάρα της ψηφιακής εποχής'
      Το εξαιρετικό νέο ντοκιμαντέρ The Internet’s Own Boy: The Story of Aaron Swartz δεν ρίχνει φως μόνο στη ζωή ενός αδικοχαμένου οραματιστή, αλλά γενικότερα στο ζήτημα της ελευθερίας της πληροφορίας στις μέρες μας. Ο Aaron Swartz ήταν μια εντελώς ιδιάζουσα περίπτωση, καθώς συνδύαζε ένα ασύλληπτο ταλέντο στον προγραμματισμό (μεταξύ άλλων υπήρξε εκ των δημιουργών του RSS [...]
    • 3χρονη νύφη στο ΑφγανιστάνΥεμένη: 8χρονη πέθανε τη νύχτα του βεβιασμένου γάμου της
      Ένα κορίτσι 8 χρονών που είχε αναγκαστεί να παντρευτεί πέθανε τη νύχτα του γάμου της από εσωτερικά τραύματα που προκλήθηκαν από σεξουαλική δραστηριότητα. Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων διεθνώς καλούν για τη σύλληψη του 40χρονου συζύγου της. Η λιβανέζικη Al Nahar μετέδωσε πως το θανατηφόρο συμβάν εκτυλίχθηκε στην περιοχή Hardh στη βορειοδυτική Υεμένη, στα σύνορα με τη Σαουδική [...]