Loading...
You are here:  Home  >  ΑΠΟΨΕΙΣ & ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ  >  Current Article

Αφιέρωμα στις Ακροδεξιές παρατάξεις της Ευρώπης μέρος 3o: Ιταλία

  /   16/09/2013  /   Σχόλια

Forza Nuova

Στις 4 Σεπτεμβρίου η πρώτη μαύρη υπουργός στην ιστορία της Ιταλίας, η Σέσιλ Κιέντζ έρχεται αντιμέτωπη με ένα νέο περιστατικό ρατσισμού εις βάρους της. Το νεο-φασιστικό κόμμα Forza Nuova (Νέα Δύναμη) αφήνει έξω από το γραφείο της Δημαρχίας στην Ρώμη τρεις κούκλες βιτρίνας καλυμμένες με ψεύτικο αίμα για να δείξει με τον μακάβριο αυτόν τρόπο την αντίθεσή του στην ατζέντα που προωθεί η υπουργός για την φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος ιθαγένειας για τους μετανάστες. Λίγες εβδομάδες πριν ο Γερουσιαστής της Λέγκας του Βορρά, Ρομπέρτο Καλντερόλι, είχε αποκαλέσει την Κιέντζ «ουρακοτάγκο» και μετά την επίσημη συγγνώμη του, στην οποία ωθήθηκε από την κατακραυγή εναντίον του από μερίδα του πολιτικού κόσμου, πρόσθεσε ότι η Κιέντζ είναι «μια καλή υπουργός αλλά για το Κονγκό». Η ξενοφοβία και ο ρατσισμός έχουν μια μακρά παράδοση στην Ιταλία. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις λαμβάνουν και θεσμική μορφή.

Η νέα ιταλική ακροδεξιά

Η πολιτική ιστορία της Ιταλίας, ειδικά από την δεκαετία του ’80 και μετά είναι ένα χρονικό πολυδιάσπασης, ασταθών πολιτικών παρατάξεων, συνεχών αποσχίσεων και συνθέσεων, λυκοφιλιών και σκανδάλων. Έχοντας αυτό ως δεδομένο γίνεται κατανοητό ότι ο κανόνας ακολουθήθηκε και στην περίπτωση της ακροδεξιάς. Οι διαιρετικές τομές δεν υπήρξαν μόνο στον άξονα αριστεράς-δεξιάς, εξάλλου στην περίπτωση της Ιταλίας αυτός ήταν και είναι θολός, αλλά και στις διαφορές συμφερόντων Βορρά-Νότου, τοπικισμού-εθνικισμού, συμμετοχής ή όχι σε κυβέρνηση, συντηρητισμού-ριζοσπαστισμού.

Η ιστορία της νεότερης ιταλικής ακροδεξιάς ξεκινά εκεί που τελειώνει η προηγούμενη. Το 1946 ιδρύεται από βετεράνους του Φασισμού, το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα (MSI) το οποίο στις εκλογές του 1948 παίρνει μονάχα ένα ποσοστόMSI logo της τάξεως του 2.0%, με την μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων του να είναι στον Νότο. Αντί όμως να εξαφανιστεί, η δυναμική του έμενε σταθερή ή αυξανόταν με τα χρόνια λαμβάνοντας συνήθως ποσοστά ανάμεσα στο 5-7% ενώ το 1980 κατάφερε να καταλάβει και θώκους σε δημοτικές υπηρεσίες. Η σκληρή νεοφασιστική γραμμή που ακολουθούσε όμως το καταδίκασαν σε απομόνωση από τα άλλα κόμματα.

Η πορεία του κόμματος μάλλον χαρακτηρίζεται από την στροφή προς το κέντρο. Οι τάσεις που αρχικά υπήρχαν ήταν δύο: Η μία ξεκάθαρα επαναστατική. Αριστερόστροφη ριζοσπαστική ρητορική, αποστροφή για την ελίτ και την αστική δημοκρατία, αντικαπιταλισμός, αυτό που ορισμένοι ιστορικοί έχουν ονοματίσει «μετριοπαθής αριστερός φασισμός». Η άλλη τάση εμφανώς συντηρητική. Συμπάθεια προς τον αυταρχισμό με βλέμμα στραμμένο σταθερά στον κλήρο και κορπορατιστικές ιδέες περί οικονομίας. Όσο περνούσαν τα χρόνια η πρώτη τάση αποδυναμωνόταν, έχανε τα ερείσματά της και την αξιοπιστία της, και καθώς το εκλογικό σώμα γερνούσε τόσο πιο εύκολα εγκολπωνόταν στην δεύτερη. Από το 1970 και μετά το κόμμα παραδέχεται ανοικτά εν τέλει την Δημοκρατία και παρόλο τον φαινομενικό συμβιβασμό λαμβάνει το μεγαλύτερο ποσοστό στις εκλογές του 1972, με 8,7%. Ένας παράγοντας με τον οποίον κέρδισε το εκλογικό σώμα ήταν η εμμονή στην ασφάλεια και τον αντικομμουνισμό, σε μια περίοδο που η πόλωση ανάμεσα στην αριστερά και την δεξιά μεγάλωνε με φόντο το κύμα της αριστερής τρομοκρατίας που θα έσκαγε σε λίγα χρόνια και θα κορυφωνόταν με την απαγωγή και εκτέλεση του πρώην Πρωθυπουργού της Ιταλίας, Άλντο Μόρο.

Ενώ τα κόμματα εξουσίας της Ιταλίας γνωρίζουν την απόλυτη εκλογική κατάρρευση τα επόμενα χρόνια, στην δεκαετία του 1980 και κυρίως του 1990 μετά την εμπλοκή τους σε σωρεία σκανδάλων, το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα αντιλαμβάνεται την ευκαιρία που έχει και κατευθύνεται προς την κεντροδεξιά. Το 1993 επιστρατεύει την εγγονή του Μουσολίνι, Αλεξάνδρα, για τις άμμεσες δημοτικές εκλογές της Νάπολης η οποία παρ’ ότι χάνει, συγκεντρώνει το 44% των ψήφων στον δεύτερο γύρω των εκλογών.  Το 1994 το MSI μπαίνει στην συμμαχία της Forza Italia του Μπερλουσκόνι με το όνομα Εθνική Συμμαχία, ο οποίος κερδίζει της εκλογές. Το 1995 έρχεται τελικά η στιγμή που η φασιστική ιδεολογία αποκηρύσσεται ανοικτά στο συνέδριο του Φιούτζι, με μία μερίδα σκληροπυρηνικών να αποσχίζεται, να μετονομάζεται σε Τρίχρωμη Φλόγα και να διαμορφώνει τον χάρτη της ακροδεξιάς έτσι όπως είναι σήμερα.

Η Λέγκα του Βορρά

Roma LadronaΟι βαθιές πολιτισμικές και πολιτικές διαφορές ανάμεσα στις επαρχίες της Ιταλίας, αποτέλεσμα της ταραγμένης ιταλικής ιστορίας, είναι οι γονείς του κόμματος αυτού. Πρόκειται για ένα κόμμα βαθιά τοπικιστικό που εκπροσωπεί μια μεγάλη μερίδα της βόρειας Ιταλίας και δείχνει μια βαθιά απέχθεια τόσο για τον Νότο, όσο και για την πρωτεύουσα, την πόλη που αποκαλεί Ladrona, δηλαδή κλέφτρα.

Ο επί δεκαετίες χαρισματικός του ηγέτης και τώρα νυν ισόβιος επίτιμος πρόεδρος, Umberto Bossi, κατάφερε να πείσει από το 1982 και μετά τους ψηφοφόρους του για την περήφανη Λομβαρδική τους καταγωγή και να κερδίσει σταθερά υψηλά ποσοστά στις εθνικές εκλογές, ζητώντας μεγαλύτερη αποκέντρωση και μεγαλύτερη ανεξαρτησία του Βορρά από τον υπανάπτυκτο Νότο.

Παρόλο που ξεκίνησε ως συμπαθών του κομμουνισμού, σύντομα άλλαξε πορεία σε πολλά ζητήματα με βασικότερο την ανάπτυξη ενός βαθέως τοπικισμού και την απόλυτη αντίθεση στην μετανάστευση, κυρίως των Μουσουλμάνων με σκοπό την διατήρηση της καθαρότητας της χριστιανικής ταυτότητας. Η Λέγκα έχει χαρακτηριστεί με πολλούς προσδιορισμούς. Σε ορισμένα σημεία μοιάζει να έχει τα κινηματικά στοιχεία της αριστεράς, τον λαϊκισμό της παραδοσιακής ιταλικής δεξιάς και την ξενοφοβία μιας συντηρητικής ακροδεξιάς. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορεί με τίποτα να χαρακτηριστεί ως φασιστικό ή έστω φιλο-φασιστικό κόμμα. Σίγουρα της αξίζει μια θέση στον χάρτη της ακροδεξιάς, μιας και περιέχει τάσεις ακραίων Χριστιανών (που έχουν προβεί και σε μικρής ισχύος τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον Μουσουλμάνων) και πολλές φορές έχει ενστερνιστεί απόψεις για την δημιουργία πολιτοφυλακών ενάντια στην παράνομη μετανάστευση.

Τέλος, η Λέγκα βρήκε τον σύμμαχο που τελικά χρειαζόταν για να προωθήσει το πρόγραμμά της στο πρόσωπο του Σίλβιο Μπερλουσκόνι στου οποίου τις κυβερνήσεις συμμετείχε δύο φορές.

Η Τρίχρωμη Φλόγα (Fiamma Tricolore) και η Νέα Δύναμη (Forza Nuova)

Η Τρίχρωμη Φλόγα πρόκειται για κόμμα, που όπως προαναφέρθηκε, αποσχίστηκε από το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα όταν ο πρόεδρός του Τζιαφράνκο Φίνι αποκήρυξε τον Φασισμό, που με τόση προσήλωση είχε υπηρετήσει το κόμμα του τις προηγούμενες δεκαετίες. Μετά την εξέλιξη αυτή η ακραία τάση του Κινήματος απαρνήθηκε την συντηρητικοποίηση που έφερε επιτυχία στην, αναγεννημένη πια, Εθνική Συμμαχία του Φίνι, και επέμεινε να ακολουθεί νεοφασιστικά ιδεώδη σε πράξη και λόγο.

forza nuova (1)

Η Forza Nuova κάτι αντίστοιχο. Καθαρός νεοφασισμός από την ίδρυσή της, το 1997, ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, ξεκάθαρα ρατσιστικός λόγος, συνωμοσιολογικές τάσεις εναντίον Εβραίων, Μασόνων, Αμερικάνων, Μουσουλμάνων και ενάντια σε κάθε είδους μετανάστευση με σκοπό τη διατήρηση της καθαρότητας του ιταλικού αίματος.

Οι οπαδοί των δύο αυτών κομμάτων, που δεν έχουν μέχρι στιγμής καμία εκλογική επιτυχία, παρά οργανωμένη κινηματική δράση, είναι οι κλασσικοί εκπρόσωποι του ρατσισμού όπως εμφανίζονται σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο την τελευταία δεκαετία. Φασιστικά και ναζιστικά σύμβολα κάνουν πάντα την εμφάνισή τους στις συγκεντρώσεις τους, η ύπαρξη ενδυματολογικού κώδικα με στρατολαγνικές αναφορές, στρατιωτικές παρελάσεις αντί για πορείες διαμαρτυρίας και εν γένει μια υιοθέτηση πρακτικών και εικόνων που παραπέμπουν στον Φασισμό που κληροδοτήσανε και τον Ναζισμό που θαυμάσανε. Οργανωμένη δράση επίσης εμφανίζουν και σε άλλους χώρους, πιο συχνά τα ποδοσφαιρικά γήπεδα και τις εκκλησίες, που ως ορκισμένοι Χριστιανοί υπερασπίζονται ενάντια στο Ισλάμ.

Ένα ενδιαφέρον βασικό χαρακτηριστικό της Fiamma και της Forza είναι η απέχθεια που δείχνουν σε κάθε μορφής τοπικισμό, που συμπεριλαμβάνει και την Λέγκα του Βορρά, αφού ως ακραία εθνικιστικά κόμματα και τα δύο, δεν δέχονται καμία παρέκκλιση από την εθνική ιδέα και τη μία και μοναδική ιταλική ταυτότητα.

Η κατάσταση της ριζοσπαστικής ακροδεξιάς στην Ιταλία προς στιγμήν δεν εμπνέει κάποια ανησυχία για κάποια απρόσμενη εκλογική ενίσχυση. Το πρόβλημα εντοπίζεται στο γεγονός ότι η ιταλική κοινωνία έχει διαποτιστεί αρκετά με πολλές ξενοφοβικές απόψεις (πράγμα που οφείλεται εν μέρει και στην αποτυχημένη πολιτική αντιμετώπιση του μεταναστευτικού) και αυτό κυρίως επειδή για πολλά χρόνια ο ρατσισμός βρήκε θεσμικό προστάτη τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο οποίος με το βλέμμα του στην δημιουργία σταθερών κυβερνήσεων συμμάχησε και πολλές φορές προώθησε αυτή την ξενοφοβία, σε μία quid pro quo λογική.

Η νέα πολιτική κατάσταση της Ιταλίας, με τα κόμματα εξουσίας να χάνουν την αξιοπιστία τους και τον λαϊκισμό που πλάσαρε ο Beppe Grillo επιτυχημένα για μικρό χρονικό διάστημα, υπάρχει πιθανότητα να γεννήσουν σύντομα ακραία αντανακλαστικά στον ιταλικό λαό.

// Διαβάστε το πρώτο μέρος του αφιερώματος (Ουγγαρία) εδώ και το δεύτερο (Νορβηγία) εδώ.

επικοινωνία: georgevlachos@diethni.gr

  • ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ

    • ΠικετίΠικετί: Η Γερμανία δεν έχει αποπληρώσει ποτέ τα χρέη της
      Ο σούπερσταρ Γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί κατακεραύνωσε τη στάση της Γερμανίας απέναντι στο χρέος, σε μια ιδιαίτερα επιθετική συνέντευξη στη Die Ziet. DIE ZEIT: Θα πρεπε εμείς οι Γερμανοί να χαιρόμαστε που η Γαλλία έχει ευθυγραμμιστεί με τη Γερμανία στο δόγμα της λιτότητας; Τομά Πικετί: Βεβαίως και όχι. Αυτό δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να [...]
    • Aaron SwartzΡέκβιεμ στον Aaron Swartz, τον 'Τσε Γκεβάρα της ψηφιακής εποχής'
      Το εξαιρετικό νέο ντοκιμαντέρ The Internet’s Own Boy: The Story of Aaron Swartz δεν ρίχνει φως μόνο στη ζωή ενός αδικοχαμένου οραματιστή, αλλά γενικότερα στο ζήτημα της ελευθερίας της πληροφορίας στις μέρες μας. Ο Aaron Swartz ήταν μια εντελώς ιδιάζουσα περίπτωση, καθώς συνδύαζε ένα ασύλληπτο ταλέντο στον προγραμματισμό (μεταξύ άλλων υπήρξε εκ των δημιουργών του RSS [...]
    • 3χρονη νύφη στο ΑφγανιστάνΥεμένη: 8χρονη πέθανε τη νύχτα του βεβιασμένου γάμου της
      Ένα κορίτσι 8 χρονών που είχε αναγκαστεί να παντρευτεί πέθανε τη νύχτα του γάμου της από εσωτερικά τραύματα που προκλήθηκαν από σεξουαλική δραστηριότητα. Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων διεθνώς καλούν για τη σύλληψη του 40χρονου συζύγου της. Η λιβανέζικη Al Nahar μετέδωσε πως το θανατηφόρο συμβάν εκτυλίχθηκε στην περιοχή Hardh στη βορειοδυτική Υεμένη, στα σύνορα με τη Σαουδική [...]